Het Zwitserlevengevoel....
Kynologische bezigheden brengen je nog eens ergens. Afgelopen weekend was ik
zo'n 700 km van huis, en wel in het dorpje Fräschels in Zwitserland. Daar werd
zaterdag 8 juni 2024 de jaarlijkse clubmatch gehouden van de Schweizerischer
Club für Holländischer Schäferhunde.
Aanvankelijk stond dat niet in mijn planning, omdat het tegelijk viel met de
clubdag van de VVHH in Nederland. Als er in Nederland al een Hollanderdag is met
ruim 40 honden laat ik dat niet schieten voor een buitenlands evenement.
Maar toen kondigde de VVHH een wijziging aan: de datum voor de clubdag werd een
week verzet. Toen kon ik dus ineens wèl naar allebei de dagen. Daar heb ik dan
ook gebruik van gemaakt.
Pension gereserveerd voor Jinte, treinkaartjes gekocht, en een kamer geboekt in
de enige b&b die Fräschels rijk is.
Aangezien we woensdagavond nog bij een opleidingsavond voor keurmeesters moesten
zijn, kon ik Jinte pas donderdag in pension brengen en vrijdag op reis. Volgens
de dienstregeling zou de reis zo'n 10 uur moeten duren, maar door diverse
vertragingen onderweg werd dat 14 uur en kwam ik pas 's avonds vrij laat in
Fräschels aan. Met eventjes zoeken het huis gevonden, en toen eindelijk aan
tafel met noedelsoep en een biertje.
Het werd een kort nachtje, want de wekker ging alweer vroeg. Spullen gepakt en
naar het clubmatchterrein gelopen. Dat was niet zo ver; het veld van een
hondenschool, net voorbij het station aan de andere kant van de spoorlijn.
Er waren in totaal 60 honden ingeschreven, waarvan 5 absent. Een paar stonden al
in het fotoarchief, maar de meeste waren nieuw, en daar kwamen als extra's nog
wat honden bij die alleen voor de gezelligheid aanwezig waren. Ik had dus genoeg
te doen. Een asfaltstrookje aan de rand van het veld was een geschikte 'studio';
alle eigenaars hebben fijn meegewerkt, dank hiervoor!
Naast de Zwitserse deelnemers waren er ook honden ingeschreven uit Duitsland,
Frankrijk, Luxemburg en Nederland (die laatste was helaas absent). Keurmeester
Hannie Vink kende een afgewogen mix van U's en ZG's toe met een enkele G erbij.
Goed vertegenwoordigde kennels bij de kortharen waren: des Dragons du Courtival,
van de Postheuvel, van de Niwo, of Black-Golden Pearls en Moyo Dogs. Uit
Duitsland deden honden van kennel Black Bountys mee en uit Luxemburg of Crazy
Stripes. De teef Black Bountys Duchesse Louane, uit een variëteitskruising lang-
x korthaar, werd uiteindelijk beste van de dag.
De langharen gaven een fraaie groep te zien van kennel Herder Little Devils.
Deze kennel is begonnen met een Nederlandse teef, Rioja Jasnamy van Oscarli. De
gebruikte reuen wonen in Nederland, Duitsland en Frankrijk.
Er was nog een Zwitserse fokster aanwezig, die haar oudere reu (import België)
en haar jonge teef (import Finland) had ingeschreven. Die laatste hond,
Onnenletin Pinky Karma, werd als beste langhaar aangewezen.
De ruwharen waren een familiefeestje van kennel Aloha Käkou. Ook Jinte komt hier
vandaan (ze heet officieel 'To Jeannie Chesser', uit het T-nest van 2015) en het
was wel bijzonder om zoveel familie van haar bij elkaar te zien. Helaas was het
niet echt praktisch om haar mee te nemen, ze had er anders mooi tussen gepast.
Het eerste nest ruwharen van deze kennel werd eind 2009 geboren. Die honden zijn
er al niet meer allemaal. De teef Lyra Loos, van een Franse eigenaar, was in de
veteranenklas ingeschreven. Fraai type, wakkere houding en nog een verrassend
vlot gangwerk voor zo'n oude hond. Dat zij deze keer met de prijs voor beste
ruwhaar ging strijken zal iedereen haar wel gegund hebben.
Zo kwam er een einde aan een geslaagde dag. Na het avondeten dacht ik even mijn
ogen dicht te doen, en heb de klok rond geslapen.
De volgende dag de omgeving verkend. Het weggetje naast de spoorlijn gevolgd
naar het nabij gelegen Kerzers. Dat is een wat groter dorp, met een station waar
meerdere lijnen stoppen.
Op het weggetje kwam een echtpaar mij tegemoet wandelen. We groetten elkaar
tegelijkertijd, "Morgen" (ik) en "Grüss Gott" (zij). Waarop ze stil bleven
staan, me opmerkzaam aankeken, en de man vroeg : "Sind Sie von hier?" "Nein, ich
bin Tourist". Ze knikten eens van "aha, we dachten ook al..." en we vervolgden
allebei weer onze weg. En ik maar denken dat "Guten Morgen" universeel is onder
Duitssprekenden, niet dus.
Tussen Fräschels en Kerzers in ligt het Papilliorama, een soort klein
dierentuintje, dat op deze zondagochtend vol begon te lopen met gezinnen met
kinderen. Na de actieve zaterdag was dit mij te druk en ik ben verder gewandeld.
In Kerzers de trein genomen naar Murten. Dit was mij aangeraden als
bezienswaardigheid; het is inderdaad een fraai oud vestingstadje, waarvan de
bebouwing zich inmiddels buiten de oude stadsmuur heeft uitgebreid. De
supermarkt is er op zondag open, dus eten ingeslagen.
Verderop kom je bij het meer: de Murtensee oftewel in het Frans het Lac de
Morat. Hiervandaan vertrekken verschillende rondvaarten, daar was het nu al wat
laat voor geworden maar wel om te onthouden voor een volgende keer.
De weersverwachting was van tevoren geweest, dat het beide weekenddagen zou
regenen. De clubmatch is er gelukkig, op een verdwaald spatje na, van verschoond
gebleven. Maar nu op zondagmiddag pakten de wolken zich definitief samen en
rommelde het onweer. Onder de luifel van het rondvaartkantoortje was het goed
schuilen. De regen kletterde neer en het dorp aan de overkant van het meer was
helemaal verdwenen in de nevel. Ik heb er een uur gestaan en me niet verveeld.
Toen het weer opklaarde naar het station teruggewandeld, daar overdekt
gepicknickt terwijl het intussen weer hoosde. Trein terug naar Fräschels en
onder de paraplu naar de b&b. In het hondenboek waar ik nog een stukje in las,
stond dat de beroemde St. Bernardshond Barry in een museum in Bern in opgezette
toestand is te bewonderen. Ook dat is misschien nog iets voor een volgende keer,
want Bern was ook niet zo ver. Voor nu was het een voldoende gevuld weekend. Als
er de komende jaren geen concurrerend evenement in Nederland is op dezelfde dag,
doen we het vast nog een keer.
Negen en half filmpje volgeschoten oftewel zo'n 310 foto's. Kan achter
aansluiten in 'nog te verwerken'. En zo is er voor de liefhebbers steeds meer te
zien op een Utrechtse zolder.
terug naar pagina reisverslagen