HSCD 10 jaar en ik was erbij  (september 2018)

 

De "Holländischer Schäferhund Club Deutschland" bestaat dit jaar 10 jaar, en vierde dat met een heel weekend in het teken van de streepjes. Zaterdag 8 september clubmatch en zondag 9 september diverse activiteiten.
Vijf jaar geleden, bij hun eerste lustrum, hadden ze ook zo'n weekend gehouden en dat was me toen goed bevallen. Daarna was ik niet meer op een Duitse clubdag geweest. Tijd om weer eens een kijkje te gaan nemen.

Het was deze keer aan de rand van het dorpje Eudorf, vlak bij de stad Alsfeld. Van beide had ik nog nooit gehoord; zo zie je nog eens wat van de wereld. Voor de heenweg kocht ik een treinkaartje via Arnhem naar Frankfurt, en daarvandaan rijdt een Flixbus binnen anderhalf uur naar Alsfeld. Het was voor mij de eerste keer met Flixbus; op internet had ik er wisselende berichten over gelezen, variërend van dik tevreden tot boos over vertragingen en horkerige chauffeurs. Ik ging het eens uitproberen.

Heenreis vlot verlopen, bus stopt bij een pleisterplaats even buiten Alsfeld en na zo'n drie kwartier wandelen ben ik bij het hotel. Onderweg een regenbui; komen paraplu en regenjack toch nog goed van pas, verder niet nodig gehad.

Zaterdagochtend prachtig zonnig weer. Via een mooie wandelroute tussen de velden (volgens een bord is het 'beschermd landschap') ben ik binnen een half uur bij het terrein. Ik vraag of ik een catalogus kan kopen, maar ik blijk zo welkom dat ik er eentje krijg, plus een fraai oranje jubileumsshirt.

Er zijn 71 honden ingeschreven voor de clubmatch, een record voor de Duitse club. Het merendeel komt natuurlijk uit Duitsland; daarnaast zijn er ook enkele honden uit Tsjechië en Zwitserland gekomen, en uit Estland en Nederland ieder één.

Begonnen wordt met de 8 langharen. Hiervan is 1 in Nederland gefokt en 2 in Frankrijk. De vader van een van de Franse honden is een langhaar uit een korthaarnest. In bepaalde korthaarlijnen in Frankrijk vallen wel vaker langharige pups, net als vroeger (maar dan wel héél vroeger) in Nederland het geval was. Of er nu ooit een hond 'buiten de pot gepiest' heeft, of dat ze in Frankrijk net de honden hebben getroffen die deze genen nog dragen... wie zal het zeggen. Voor de langhaar is het in elk geval een welkome aanvulling in de fokkerij.

20 ruwharen is een mooi aantal. Duitsland kent dan ook een enthousiaste clan van liefhebbers van deze variëteit. Stammoeder Petcha Kardoes van den Bothof, nu ruim 13 jaar oud en nog vief, wordt aan het einde van de dag nog eens extra in het zonnetje gezet. Haar kinderen doen mee in de veteranenklas, haar kleinkinderen in de openklas en achterkleinkinderen in de jeugdklas. 't Is alles bij elkaar een fraaie groep.
De fokker 'van den Bothof', Hennie Jansen, is dit voorjaar overleden. Hij wordt hier in Duitsland gemist; er hangt een spandoek ter gedachtenis aan hem en de meeste ruwhaarmensen dragen een rouwband.
Voor mij speciaal is het om de reu Toxic-Hannes van den Bothof nog eens te zien, omdat deze bij het ouder worden (hij is nu bijna 11) zo op zijn overgrootvader Ercoles van de Passchin is gaan lijken. Ercoles woonde de tweede helft van zijn leven bij mij. Hij is vader van twee nesten geworden, uit beide nesten is 1 reu een paar keer ingezet, en aangezien het een klein bestand is zijn er nu een heleboel ruwharen die hem ergens in de stamboom hebben.

43 kortharen, over het algemeen heel behoorlijk rastype. Ouderdieren veelal ook in Duitsland gefokt, een paar honden hebben een Nederlandse of een Tsjechische ouder. Beste hond wordt dezelfde die vorig jaar ook al de Duitse clubmatch won en dit jaar bij ons de NHC-clubmatch. Dyra van Cholinchove, nu 5 1/2 jaar oud.

Het merendeel van de honden is nieuw voor in het fotoarchief. Ik heb dan ook genoeg te doen langs de kant van de ring. Uiteindelijk staat alles er min of meer behoorlijk op.
Van sommige honden is het lastig een goede foto te maken, omdat de baas overijverig aan het voeren is en de hond steeds omhoog staat te kijken. Keurmeester Mark Wibier vindt het ook wat veel van het goede; een paar keer hoor ik hem zeggen "en nu graag nog een keer, maar dan zonder snoepjes!"
Denken mensen nu echt dat dat zo hoort? Je hond toont zich er doorgaans niet voordeliger door. Onlangs heb ik er een stukje over geschreven, http://www.hollanderhuis.nl/showyour.htm

Wie is toch die lichte hond daar langs de kant, die er door haar kleur zo uitspringt? Ik heb haar niet in de ring gezien. Er maar eens op af en vragen.
Van dichterbij zie ik dat ze op de flanken meer grauw dan gestroomd is, dus dat ze een stamboomloze hond uit een asiel is verbaast me dan ook niet zo erg. Wat daarop volgt is wel heel verrassend: "... maar oorspronkelijk komt ze uit een Grieks dodingsstation!"
Oh? Dan zit er hoogstwaarschijnlijk dus helemaal geen echte Hollandse herder in. Geslaagde namaak zullen we maar zeggen, ik vind het een aansprekende hond. Haar bazen zijn binnenkort in Nederland op vakantie en komen misschien een kijkje nemen op de nestendag.

De volgende dag is het wat rustiger op het veld, veel mensen waren alleen voor de clubmatch gekomen. Maar menigeen maakt het hele weekend mee, en er zijn ook weer nieuwe gezichten die alleen zondag komen kijken.
Het dagprogramma begint met een demonstratie Mondioring. In deze tak van verdedigingssport zijn de omstandigheden op het veld iedere keer weer ietsje anders, waarbij met enige creativiteit te werk gegaan wordt. Ook wordt van de hond verwacht dat hij/zij het hoofd koel kan houden in de nabijheid van een pakwerker. Voor veel honden is dat moeilijk: lekker sjorren aan zo'n pak is voor hen een heerlijke uitlaatklep.
Maar nu zitten twee pakwerkers in vol ornaat voor en achter de geleider op een bank en zingen 'tsjoeke tsjoeke treintje'. De hond ziet het allemaal met interesse aan en doet verder niets. Daarna loopt de ene pakwerker weg, en de ander grijpt de baas van achter ineens vast.... en DAN mag de hond bijten.
Applaus verdiend, ook voor de pakwerkers, die na afloop zichtbaar opgelucht zijn dat ze dat dikke pak uit kunnen doen met dit warme weer.

Verder is er nog mogelijkheid tot balanstraining waarbij de hond netjes over cavaletti moet stappen en op een rubber kussentje moet staan. Er is een race waarbij de hond over een met netten afgezette baan zo snel mogelijk bij de baas moet komen (lokken met een speeltje mag). En fokkers krijgen de mogelijkheid om, met een groepje fokdieren en jonge honden in de ring, iets over hun kennel te vertellen.

Ik loop rond over het terrein en oogst weer wat honden erbij voor het archief. Stamboomloze verrassing van vandaag is een teefje dat me aan Frieda van de Vastenow doet denken. Dat was een fokteef in kennel van de 's-Gravenschans in de jaren '80.

Een jongeman met een puppy, waar ik even mee sta te praten, kijkt naar mijn 'Utrecht' t-shirt en vraagt of er in Utrecht ook krachten zijn. Eh? Het klinkt erg spannend spiritueel, maar ik begrijp niet wat hij bedoelt.
"Water zoals in Amsterdam", verduidelijkt hij. O, grachten! Ja, die zijn er in Utrecht ook. Je kunt met een rondvaart mee of een waterfiets huren.

Uiteindelijk komt ook aan deze dag, en daarmee aan het hele clubweekend, een einde. Het zijn twee mooie dagen geweest, in alle opzichten. Graag tot ziens!

Een paar dingen die positief opvallen bij onze oosterburen:
1. De cake- en taartbakcultuur, met een uitgebreid assortiment aan lekkers bij de koffie. (Ik werd door iemand verbaasd aangekeken toen ik zei dat dat zo typisch Duits is. Net zoals Fransen waarschijnlijk niet begrijpen waarom ik ooit grinnikend een foto maakte van lunchtafels met op iedere tafel karafjes rood, wit en rosé.)
2. Automaten voor koffie/thee/soep op stations. Voor 70 cent had ik een prima beker cupasoup. Koffie een euro, net als in Frankrijk. In Nederland zijn die automaten weg en kun je alleen nog veel duurdere koffie bij de kiosk krijgen.
3. Verkeersborden waarop duidelijk wordt aangegeven of een straat voor alle verkeer, of alleen voor auto's, doodloopt. Jaren geleden zag ik in Noorwegen al een bord waarop vanuit het rode 'doodlopend' blokje een dunner lijntje verderging met een fietsje erbij. Duitsland heeft zulke borden ook, zag ik nu. In Nederland, wat 'fietsland' heet te zijn, moet je als fietser of voetganger maar gokken of een straat werkelijk doodloopt of dat er alleen een paaltje staat waar geen auto langs past.

En de bus? Dat is goed gegaan. Kleine vertraging door grote hoeveelheid auto's in de stad (namen die mensen ook maar de bus, dan konden we opschieten) en de chauffeurs neutraal tot gemoedelijk: "Dames en heren, thans komen wij aan bij de navel van de wereld: Siegen! Ik ga van mijn vrije avond genieten en mijn collega brengt u verder veilig op uw bestemming."

Over een week weer een nieuw avontuur, dan gaat de reis naar Frankrijk. Daarover later misschien meer.

 

 

terug naar pagina reisverslagen