HSCD 10 jaar en ik was erbij (september 2018)
De "Holländischer Schäferhund Club Deutschland" bestaat dit jaar 10 jaar, en
vierde dat met een heel weekend in het teken van de streepjes. Zaterdag 8
september clubmatch en zondag 9 september diverse activiteiten.
Vijf jaar geleden, bij hun eerste lustrum, hadden ze ook zo'n weekend gehouden
en dat was me toen goed bevallen. Daarna was ik niet meer op een Duitse clubdag
geweest. Tijd om weer eens een kijkje te gaan nemen.
Het was deze keer aan de rand van het dorpje Eudorf, vlak bij de stad Alsfeld.
Van beide had ik nog nooit gehoord; zo zie je nog eens wat van de wereld. Voor
de heenweg kocht ik een treinkaartje via Arnhem naar Frankfurt, en daarvandaan
rijdt een Flixbus binnen anderhalf uur naar Alsfeld. Het was voor mij de eerste
keer met Flixbus; op internet had ik er wisselende berichten over gelezen,
variërend van dik tevreden tot boos over vertragingen en horkerige chauffeurs.
Ik ging het eens uitproberen.
Heenreis vlot verlopen, bus stopt bij een pleisterplaats even buiten Alsfeld en
na zo'n drie kwartier wandelen ben ik bij het hotel. Onderweg een regenbui;
komen paraplu en regenjack toch nog goed van pas, verder niet nodig gehad.
Zaterdagochtend prachtig zonnig weer. Via een mooie wandelroute tussen de velden
(volgens een bord is het 'beschermd landschap') ben ik binnen een half uur bij
het terrein. Ik vraag of ik een catalogus kan kopen, maar ik blijk zo welkom dat
ik er eentje krijg, plus een fraai oranje jubileumsshirt.
Er zijn 71 honden ingeschreven voor de clubmatch, een record voor de Duitse
club. Het merendeel komt natuurlijk uit Duitsland; daarnaast zijn er ook enkele
honden uit Tsjechië en Zwitserland gekomen, en uit Estland en Nederland ieder
één.
Begonnen wordt met de 8 langharen. Hiervan is 1 in Nederland gefokt en 2 in
Frankrijk. De vader van een van de Franse honden is een langhaar uit een
korthaarnest. In bepaalde korthaarlijnen in Frankrijk vallen wel vaker
langharige pups, net als vroeger (maar dan wel héél vroeger) in Nederland het
geval was. Of er nu ooit een hond 'buiten de pot gepiest' heeft, of dat ze in
Frankrijk net de honden hebben getroffen die deze genen nog dragen... wie zal
het zeggen. Voor de langhaar is het in elk geval een welkome aanvulling in de
fokkerij.
20 ruwharen is een mooi aantal. Duitsland kent dan ook een enthousiaste clan van
liefhebbers van deze variëteit. Stammoeder Petcha Kardoes van den Bothof, nu
ruim 13 jaar oud en nog vief, wordt aan het einde van de dag nog eens extra in
het zonnetje gezet. Haar kinderen doen mee in de veteranenklas, haar
kleinkinderen in de openklas en achterkleinkinderen in de jeugdklas. 't Is alles
bij elkaar een fraaie groep.
De fokker 'van den Bothof', Hennie Jansen, is dit voorjaar overleden. Hij wordt
hier in Duitsland gemist; er hangt een spandoek ter gedachtenis aan hem en de
meeste ruwhaarmensen dragen een rouwband.
Voor mij speciaal is het om de reu Toxic-Hannes van den Bothof nog eens te zien,
omdat deze bij het ouder worden (hij is nu bijna 11) zo op zijn overgrootvader
Ercoles van de Passchin is gaan lijken. Ercoles woonde de tweede helft van zijn
leven bij mij. Hij is vader van twee nesten geworden, uit beide nesten is 1 reu
een paar keer ingezet, en aangezien het een klein bestand is zijn er nu een
heleboel ruwharen die hem ergens in de stamboom hebben.
43 kortharen, over het algemeen heel behoorlijk rastype. Ouderdieren veelal ook
in Duitsland gefokt, een paar honden hebben een Nederlandse of een Tsjechische
ouder. Beste hond wordt dezelfde die vorig jaar ook al de Duitse clubmatch won
en dit jaar bij ons de NHC-clubmatch. Dyra van Cholinchove, nu 5 1/2 jaar oud.
Het merendeel van de honden is nieuw voor in het fotoarchief. Ik heb dan ook
genoeg te doen langs de kant van de ring. Uiteindelijk staat alles er min of
meer behoorlijk op.
Van sommige honden is het lastig een goede foto te maken, omdat de baas
overijverig aan het voeren is en de hond steeds omhoog staat te kijken.
Keurmeester Mark Wibier vindt het ook wat veel van het goede; een paar keer hoor
ik hem zeggen "en nu graag nog een keer, maar dan zonder snoepjes!"
Denken mensen nu echt dat dat zo hoort? Je hond toont zich er doorgaans niet
voordeliger door. Onlangs heb ik er een stukje over geschreven,
http://www.hollanderhuis.nl/showyour.htm
Wie is toch die lichte hond daar langs de kant, die er door haar kleur zo
uitspringt? Ik heb haar niet in de ring gezien. Er maar eens op af en vragen.
Van dichterbij zie ik dat ze op de flanken meer grauw dan gestroomd is, dus dat
ze een stamboomloze hond uit een asiel is verbaast me dan ook niet zo erg. Wat
daarop volgt is wel heel verrassend: "... maar oorspronkelijk komt ze uit een
Grieks dodingsstation!"
Oh? Dan zit er hoogstwaarschijnlijk dus helemaal geen echte Hollandse herder in.
Geslaagde namaak zullen we maar zeggen, ik vind het een aansprekende hond. Haar
bazen zijn binnenkort in Nederland op vakantie en komen misschien een kijkje
nemen op de nestendag.
De volgende dag is het wat rustiger op het veld, veel mensen waren alleen voor
de clubmatch gekomen. Maar menigeen maakt het hele weekend mee, en er zijn ook
weer nieuwe gezichten die alleen zondag komen kijken.
Het dagprogramma begint met een demonstratie Mondioring. In deze tak van
verdedigingssport zijn de omstandigheden op het veld iedere keer weer ietsje
anders, waarbij met enige creativiteit te werk gegaan wordt. Ook wordt van de
hond verwacht dat hij/zij het hoofd koel kan houden in de nabijheid van een
pakwerker. Voor veel honden is dat moeilijk: lekker sjorren aan zo'n pak is voor
hen een heerlijke uitlaatklep.
Maar nu zitten twee pakwerkers in vol ornaat voor en achter de geleider op een
bank en zingen 'tsjoeke tsjoeke treintje'. De hond ziet het allemaal met
interesse aan en doet verder niets. Daarna loopt de ene pakwerker weg, en de
ander grijpt de baas van achter ineens vast.... en DAN mag de hond bijten.
Applaus verdiend, ook voor de pakwerkers, die na afloop zichtbaar opgelucht zijn
dat ze dat dikke pak uit kunnen doen met dit warme weer.
Verder is er nog mogelijkheid tot balanstraining waarbij de hond netjes over
cavaletti moet stappen en op een rubber kussentje moet staan. Er is een race
waarbij de hond over een met netten afgezette baan zo snel mogelijk bij de baas
moet komen (lokken met een speeltje mag). En fokkers krijgen de mogelijkheid om,
met een groepje fokdieren en jonge honden in de ring, iets over hun kennel te
vertellen.
Ik loop rond over het terrein en oogst weer wat honden erbij voor het archief.
Stamboomloze verrassing van vandaag is een teefje dat me aan Frieda van de
Vastenow doet denken. Dat was een fokteef in kennel van de 's-Gravenschans in de
jaren '80.
Een jongeman met een puppy, waar ik even mee sta te praten, kijkt naar mijn
'Utrecht' t-shirt en vraagt of er in Utrecht ook krachten zijn. Eh? Het klinkt
erg spannend spiritueel, maar ik begrijp niet wat hij bedoelt.
"Water zoals in Amsterdam", verduidelijkt hij. O, grachten! Ja, die zijn er in
Utrecht ook. Je kunt met een rondvaart mee of een waterfiets huren.
Uiteindelijk komt ook aan deze dag, en daarmee aan het hele clubweekend, een
einde. Het zijn twee mooie dagen geweest, in alle opzichten. Graag tot ziens!
Een paar dingen die positief opvallen bij onze oosterburen:
1. De cake- en taartbakcultuur, met een uitgebreid assortiment aan lekkers bij
de koffie. (Ik werd door iemand verbaasd aangekeken toen ik zei dat dat zo
typisch Duits is. Net zoals Fransen waarschijnlijk niet begrijpen waarom ik ooit
grinnikend een foto maakte van lunchtafels met op iedere tafel karafjes rood,
wit en rosé.)
2. Automaten voor koffie/thee/soep op stations. Voor 70 cent had ik een prima
beker cupasoup. Koffie een euro, net als in Frankrijk. In Nederland zijn die
automaten weg en kun je alleen nog veel duurdere koffie bij de kiosk krijgen.
3. Verkeersborden waarop duidelijk wordt aangegeven of een straat voor alle
verkeer, of alleen voor auto's, doodloopt. Jaren geleden zag ik in Noorwegen al
een bord waarop vanuit het rode 'doodlopend' blokje een dunner lijntje
verderging met een fietsje erbij. Duitsland heeft zulke borden ook, zag ik nu.
In Nederland, wat 'fietsland' heet te zijn, moet je als fietser of voetganger
maar gokken of een straat werkelijk doodloopt of dat er alleen een paaltje staat
waar geen auto langs past.
En de bus? Dat is goed gegaan. Kleine vertraging door grote hoeveelheid auto's
in de stad (namen die mensen ook maar de bus, dan konden we opschieten) en de
chauffeurs neutraal tot gemoedelijk: "Dames en heren, thans komen wij aan
bij de navel van de wereld: Siegen! Ik ga van mijn vrije avond genieten en mijn
collega brengt u verder veilig op uw bestemming."
Over een week weer een nieuw avontuur, dan gaat de reis naar Frankrijk. Daarover
later misschien meer.
terug naar pagina reisverslagen