Clubweekend Franse vereniging Nederlandse herdershondenrassen   (september 2005)

 

Op 17 en 18 september vond het clubweekend plaats van de Franse vereniging voor de Nederlandse herdershondenrassen (Hollandse herder, Schapendoes en Saarloos Wolfhond). 's Zaterdags waren er gedragstesten en wedstrijden behendigheid en africhting, en zondag de clubmatch. Ik was nog nooit op een Frans clubevenement geweest en daar wilde ik toch wel eens heen. Dus schreef ik mijn hond (korthaar reu Chico van de Vilheide) in voor de clubmatch, en gingen we vrijdag de 16e op weg naar Romilly sur Seine, met de trein een uur voorbij Parijs.  

Pas twee dagen tevoren was mij verteld dat honden in Franse treinen (ook de Thalys) een muilkorf om moeten. Er was dus weinig tijd om Chico hieraan te laten wennen. Gelukkig was er alleen op een klein deel van onze terugreis een conducteur die hier de hand aan hield. Wel goed om te weten als je per trein naar/in Frankrijk gaat reizen.
Nu goed, de reis verliep voorspoedig en een hotel vlakbij het station was snel gevonden.

De volgende ochtend op mijn gemak ontbeten en toen richting terein van de hondenclub. We hoefden vandaag nog niet mee te doen, maar dan wist ik vast waar het precies was en die wedstrijden en zo wilde ik ook wel zien.
Voor de behendigheid waren voornamelijk schapendoezen ingeschreven (zo'n beest heet een sjapendoes in het Frans). We hebben daar niet zoveel van gezien, wel van de africhtingswedstrijd die tegelijkertijd op een ander veld plaatsvond. Het ging hier om het Ring-programma, waar je verschillende versies van hebt: de Franse, de Belgische en dan is er ook nog Mondioring. Ik neem aan dat dit de Franse versie was.
De pakwerker had een rondom beschermend pak aan en de honden mochten zelf kiezen waar ze beten; dat kon dus ook in de rug van het jasje zijn, of in het zitvlak van de broek. Opvallend vond ik hoe snel en vrolijk alle honden zich ook weer lieten terugroepen van de pakwerker, dit was blijkbaar op een plezierige manier geoefend.
De schutting waar ze overheen moesten springen was best hoog vond ik, een rechte houten wand van zeker 2 meter als het niet meer was. Ik zag een hond die er atletisch over ging en erna vrolijk tegen de baas opstuiterde; maar ook eentje die zich bij de heensprong er net bovenop kon krabbelen en er bij de terugsprong scheef afdonderde.
Verder moesten de honden o.a. nog afwisselend staan/zitten/liggen op afstand, en een stukje volgen met een muilkorf om.

Na de wedstrijd werd er nog bij enkele honden een Test van Natuurlijke Aanleg (TAN) afgenomen.
Je loopt met je hond naar een groepje mensen toe, schudt iemand de hand die ook je hond even aait, loopt door het groepje mensen heen en wisselt een woordje met ze. Daarna loop je een eindje heen en weer over het veld, waarbij geschoten wordt. Dan loop je naar een bosje toe, waar achter vandaan iemand opduikt die met geheven armen op je toe komt en roept: "Neeneenee, wat doet u nou, ho, stop". Dit werd niet op een agressieve manier gedaan en het was blijkbaar ook niet de bedoeling dat de hond er fel op reageerde.

Omdat er bij zowel wedstrijd als gedragstest geschoten zou worden, had ik er bij voorbaat rekening mee gehouden dat we niet alles zouden kunnen zien. Chico had namelijk, dank zij het advies om "niet op het angstgedrag te reageren", bij zijn vorige baas een steeds grotere schrik voor knallen ontwikkeld. (zie ook deze pagina ) Als hij het echt te kwaad zou krijgen zouden we wel wat anders gaan doen, zo had ik me voorgenomen.
Het ging echter beter dan verwacht. Chico schrok er wel elke keer van en stond te trillen op z'n benen, maar tot mijn verrassing herstelde hij zich gaandeweg steeds beter. Het trillen en hijgen is een soort reflex waar hij weinig aan kan doen, maar ondertussen ging hij wel na 10-12 seconden weer liggen. Hij was niet in de stemming om daar een voertje voor aan te pakken, dus ik heb hem alleen geprezen en geaaid.
Zo hebben we toch de hele middag langs de kant naar het een en ander kunnen kijken, daar had ik van te voren niet op gerekend. Ik was heel trots op hem en het weekend kon voor mij al niet meer stuk.

De volgende dag was de clubmatch. Er waren in totaal 144 honden ingeschreven:
65 Hollandse herders (50 korthaar, 13 langhaar en 2 ruwhaar); 16 Saarloos wolfhonden; 63 schapendoezen.
Van de 65 Hollanders kwamen 3 uit Nederland, 2 waren Nederlandse importen in Frans bezit, de overige 60 waren in Frankrijk gefokt.

Vanwege de grote opkomst was een derde keurmeester ingeschakeld om de pups en veteranen te keuren.
We hadden net de goede ring gevonden toen we PANG hoorden, ze waren gisteren niet helemaal klaar geraakt met die gedragstesten. Chico stond dus weer te trillen en toonde zich ook bij de keuring niet op z'n allervrolijkst. Voordeel daarvan was wel weer dat hij niet in de stemming was om tegen de andere honden in de ring te gaan blaffen....
In de plaatsing van de drie veteranen kon ik me wel vinden: nr 1 was leuk van type met goed hoofd en mooie kleur, was ook niet zo dol op schieten. De tweede hond toonde zich het beste, niet slecht qua type, wel wat groot en fors met storend lange schenkels. En dan mijn ventje.

Toen waren wij dus klaar, de rest van de dag heb ik bij de keuringen van de andere honden gekeken.
Van de langharen heb ik niet zoveel gezien, dus ik heb het hier over de kortharen (daar waren er ook het meeste van).
Qua exterieur vond ik dat de doorsnee kwaliteit wel wat beter had gekund. Veel hoofden met weinig/nauwelijks stop, soms nog gecombineerd met een wat aflopende schedel en/of ramsneus. Veel lange schenkels en ook honden die voor hun leeftijd wel wat meer lichaam hadden mogen hebben.

Er waren ook een paar kinderen van een reu die van Nederlandse kruisingen Hollander/Mechelaar afstamt. Deze hond heeft een stamboom gekregen in een land waar men een open stamboek hanteert, d.w.z. dat de hond na door een keurmeester voldoende rastypisch te zijn verklaard in het stamboek wordt ingeschreven.
Ik heb al vaak horen zeggen dat men in KNPV-kringen het principe hanteert "de gele noemen we Mechelaars, en de gestroomde noemen we Hollanders". In welke categorie zou men dan een hond indelen die op de rug charbonné heeft als een Mechelaar, en op de flanken wat kleine streepjes....  Deze hond werd hoog geplaatst in haar klasse.

Maar wat me vooral opviel was, dat diverse honden blijkbaar weinig vertrouwen in mensen hadden. Ik zag honden die zich met de staart tussen de benen lieten betasten, en een paar die hapten naar de keurmeester, zelfs als die alleen maar naar ze keek of wees. Daar waren ook afgerichte honden bij, dat is dus blijkbaar geen garantie voor onbevangen gedrag in het dagelijks leven.
Men kan dit afdoen als "zwakke karakters", maar ik kreeg veeleer de indruk dat deze honden gewoon weinig gewend waren. Aan hondensport doen is op zich dus niet voldoende voor een goede socialisatie.

Ondanks deze punten van kritiek was het een geslaagd weekend te noemen dat in goede sfeer verlopen is.
Volgend jaar is het Franse clubweekend op 16 en 17 september in Eyragues, een dorpje in de Provence, tussen Avignon en Arles. Ruim tweemaal zover hier vandaan als Romilly, maar met de hogesnelheidstreinen (TGV) is het wel in een dag te doen zag ik, Utrecht-Avignon kan in 8 uur. Dus wie weet gaan we volgend jaar weer.

Dan nog een paar ideeën waar ik mee thuisgekomen ben:

* Als we met de NHC ook eens een clubweekend houden? De ene dag de clubmatch, en de andere dag activiteiten. Daarbij kun je denken aan een wedstrijd in de een of andere tak van hondensport, demonstraties van hondensporten met gelegenheid tot zelf proberen, en/of lezingen, film/diavoorstellingen en discussies. Helemaal nieuw voor ons is het niet, denk maar aan ons jubileumweekend in 1998. Maar zo grootschalig als toen hoeft het natuurlijk niet te zijn.

* Het is jammer dat er tot nu toe zo weinig open discussie is geweest over het fokken met niet-raszuivere honden die elders in een open stamboek zijn ingeschreven. Dit zijn voornamelijk honden die goed presteren in de africhting, en als argument wordt gebruikt dat dat een goede propaganda is voor het ras. Maar als die honden dan weer minder goed herkenbaar zijn als Hollandse herder (bij de africhtingswedstrijd deed een hond mee die ik voor kruising had aangezien), in hoevere kun je dan nog van reclame voor het ras spreken?
Ik ben er op zich niet absoluut tegen om eenstamboomloze hond te gebruiken. Maar bij het zorgvuldig beheren van een ras hoort volgens mij dan toch dat je eerst gezamenlijk goed nagaat of de gewenste eigenschappen echt niet meer binnen het stamboekbestand te vinden zijn, dan dient er consensus te zijn over welke hond van buiten je aan dat bestand gaat toevoegen, die wordt dan een keertje gebruikt, de nakomelingen worden nog enige generaties kritisch gevolgd, en alleen de beste daaruit komen dan weer "vol" in het stamboek. Zo is het met de inkruising van de stamboomloze honden (Carto, Herty en Marga) in de jaren '60 helaas niet gegaan, men wilde te veel ineens en daar heeft de korthaar wat rastype betreft een flinke "douw" van gehad. Het zou jammer zijn om weer dezelfde fout te maken.

Zo zou er ook wel wat meer werk gemaakt kunnen worden van, en publiciteit gegeven aan, de contacten van de NHC met de Stichting Zeldzame Huisdierrassen. Het vraagstuk "gebruikskruisingen versus ras bewaren" speelt niet alleen bij honden..... 
Meer hierover op de website https://szh.nl/

 

 

terug naar pagina reisverslagen